Zijn zoon van 33 jaar woont sinds vorig jaar in zorgcentrum Kaj Munkweg, onderdeel van Ons Tweede Thuis. Thom en zijn vrouw Marion brachten hem daar naartoe nadat zij langdurig voor hun zoon hebben gezorgd. "Het is nog steeds niet duidelijk wat hij precies mankeert", begint de vader zijn verhaal net nadat hij weer eens langs is geweest. "Hij is veelvuldig onderzocht, maar de artsen weten nog niets zeker. Een paar maanden geleden heb ik in Breda nog een hersenonderzoek laten doen. Weer was er niets te vinden."

"Feit is dat zijn lichaam niets mankeert. Je ziet niets aan hem. Het is puur geestelijk. Roel kan niet praten. Bepaalde dingen begrijpt hij wel, andere weer niet. Zijn niveau is moeilijk aan te geven. Soms denk ik: oh verrek dat snapt hij. Maar andere dingen begrijpt hij weer niet. Hij kan bijvoorbeeld niet aantonen bij last van z'n been dat zijn spieren zeer doen. Dan wordt hij agressief. En Roel is met zijn 1,85 meter en 80 kilo behoorlijk sterk."

April vorig jaar is hij uit huis geplaatst. Thom en zijn vrouw konden de zorg niet meer opbrengen. Bovendien was het voor Roel ook best gezellig om met anderen te wonen. Zijn vader liet hem niet aan zijn lot over. Hij fietste drie keer in de week naar de Kaj Munkweg 52 voor de was en om zijn zoon even te zien, en de andere dagen ging hij als het kon. In het weekeinde ging Roel gezellig mee naar huis en werden allerlei uitjes ondernomen. "Ik was veel met hem bezig, fietste heel Hoofddorp door. We gingen naar het bos, zaterdag altijd paardrijden bij Cruqiuis. Zondags soms naar De Wissel om een hapje te eten."

Zijn we in Nederland niet te streng?

"Dat is allemaal afgelopen. Ik heb hem tien weken alleen maar achter een raam gezien, in zijn kamer op één hoog. Het is echt vreselijk wat je allemaal meemaakt. Ik kan alleen beneden staan en omhoog kijken om hem te zien. Dat kan allemaal nog net. De zogenaamde normale kinderen mogen allemaal naar school. Wanneer gebeurt er iets voor gehandicapten? Niets ten nadele van de zorg op Kaj Munkweg hoor. Ze doen het fantastisch goed. Ze zijn bang voor hun baan als ze mij ietsje meer vrijheid in de omgang met mijn zoon geven. Maar ik denk wel eens in het algemeen: als mensen naar huis gaan liggen zij 's avonds misschien met een partner in bed en hebben contact met andere mensen. Het personeel gaan wél fietsen met Roel. Waarom ik dan niet? Ik zie alleen mijn vrouw. Maar ja, ze gaan voor mij geen uitzondering maken, dan komt iedereen."

"Elke dag ga ik nu langs. Het is tien minuten op de fiets. Dan zie ik Roel achter raam zwaaien en geef ik een handkus. Met goed weer staat het raam open. Dit duurt al twee en een halve maand. Normaal gesproken hadden we de 17e op vakantie gegaan met de paardrijclub naar Beekbergen. Superfantastisch had dat geweest. Gaat dus ook niet door."

Vader Thom heeft de keuze om Roel naar te huis te halen en daar de coronacrisis uit te zitten. "Dat kan nog maanden duren, en wie weet raakt Roel gestrest om uit zijn huidige woonomgeving te zitten. Is dus geen optie. Hij heeft daar veel meer mensen, het is best gezellig voor hem. Hij begrijpt ook wel dat er iets geks aan de hand is, dat het nu allemaal anders is."

"Ik heb het heel zwaar. Waarom kan ik niet af en toe een kusje geven? Zijn we in Nederland niet te streng? In België, Frankrijk en Duitsland kan veel meer. Om nog maar te zwijgen over Zweden. We schijnen over een paar weken wel naar binnen te mogen, maar dan is de regel anderhalve meter afstand. Ga dat maar eens uitleggen aan een gehandicapte zoon die rennend op je afkomt. Moet ik me dan omkeren? Ik weet niet meer wat ik wel of niet moet doen. Het is vreselijk."

pr
Foto: pr
Vader Thom Wubbe gaat elke dag trouw naar zijn zoon.
pr
Foto: pr
Zo hoort het: gezellig met z'n tweeën op de fiets.